Newsletter
Informacje o promocjach, ciekawych wydarzeniach związanych z kulturą Francji i frankofonii. Wystarczy wpisac swój adres e-mail powyżej!

Encyklopedia muzyki francuskiej

Co tydzień nowy wpis, nowy klip, nowe hasło.

Encyklopedia tworzona jest przez Annę Grzegorowską, jedną z naszych lektorek.

abcd

e
f
gh
i
jklmnop
q
rst
u
v
w
x
y
z

Mylène Farmer

Mylène Farmer (właściwie Mylène Gautier)

ur. 12 września 1961 w Pierrefonds w prowincji Quebec, obecnie część Montrealu w Kanadzie. Jej rodzice, Francuzi, osiedlili się w Kanadzie na przedmieściach Montrealu. Jednak, gdy Mylène miała osiem lat, rodzina zamieszkała ponownie we Francji. Farmer najpierw mieszkała w Ville-d'Avray, a następnie w Chaville. Obecnie dzieli swój czas między Paryżem a Los Angeles.

Piosenki, które śpiewa, to pop, czasem połączony z elementami rocka. Jej twórczość mieści się w tradycji klasycznej piosenki francuskiej, tzw. Variété Française. Jest twórczynią (wraz ze swoimi współpracownikami) znanych przebojów, np. "Désenchantée", które później były śpiewane z sukcesem przez inne wykonawczynie.

Śpiewa charakterystycznie wysokim, zmysłowym głosem, z półszeptami włącznie. Podobno nie korzysta z playbacku podczas koncertów, choć zdarza się jej to w występach dla telewizji. Ma w swoim repertuarze rytmy dyskotekowe, np. "Sans contrefaçon", jak i nastrojowe melodie, np. "Ainsi soit je...". Sama pisze teksty do nich, surrealistyczne skojarzenia dotyczące głównie miłości i śmierci. Sporadycznie także komponuje.

Kompozytorem większości jej piosenek jest Laurent Boutonnat. On też odkrył ją i wylansował, oraz wyreżyserował większość jej teledysków. Przez wiele lat był jej towarzyszem życia.

Mylène Farmer i Laurent Boutonnat zrealizowali pełnometrażowy fabularny film Giorgino, jednak był on porażką zarówno w opinii krytyków jak i pod względem komercyjnym.

Mylène Farmer ma za sobą pięć wielkich tras koncertowych. Ostatnia zakończyła się 19 września 2009 koncertem na Stadionie Króla Baudouina I w Brukseli. Poprzednia, która trwała od 13 do 29 stycznia 2006, była nietypowa, w tym, że wszystkie 13 koncertów odbyły się wyłącznie w Paryżu. Jej show charakteryzuje żywiołowy kontakt z publicznością i barwna widowiskowość. We wrześniu 2008 roku wydała ostatnią, jak dotychczas, płytę studyjną: "Point de Suture".

Proponujemy dziś jej wielki przebój: "Désenchantée":

Fatal Bazooka

Głównym raperem tego zespołu jest Michaël Yaoun, któremu towarzyszą Vincent Desagnat i Benjamin Morgaine. Grupa powstała w 2002 r. wraz ze skeczem "Morning Live", w którym wystąpili wszyscy jej członkowie.

Najbardziej zanane przeboje grupy to: Fous ta cagoule ( 2006), Mauvaise Foi Nocturne, J'aime trop ton boule, Trankillement i Parle à ma main (2007).

Po trzech latac ciszy, Fatal Bazooka pojawia się w 2010 roku z okazji nakręcenia filmu autobiograficznego o Michaëlu Yaounie zatytułowanym "Fatal". Fatal ma swój własny i niepowtarzalny styl, pełen humoru, z duża ilością efektów wizualnych w wideoklipach. Michaël często występuje z nagim torsem, stylizując się na amerykańskich raperów o wydatnych muskułach i okularach przeciwsłonecznych. Lubi także bulwersować opinię publiczną swoją biseksualną orientacją, podkreśla, że nie zna granic w zabawie.

Zespół otrzymał nagrodę  NRJ Music Awards w 2008 r. za przebój roku: Parle à ma main.

Dziś proponujemy inny jego szlagier z 2008 r.: C'est une pute, grę słów opartą na zmianach w znaczeniu pewnych rzeczowników w zależności od ich rodzaju.

Claude François

We Francji nazywany Cloclo, urodził się 1 lutego 1939 roku w Ismailii w Egipcie. Jego ojciec był kontrolerem ruchu na Kanale Sueskim, matka zaś pochodziła z Calabrii we Włoszech. François miał także siostrę, Josette. Rodzina Claude'a została wypędzona z Egiptu w 1956 r. podczas nacjonalizacji Kanału Sueskiego przez Egipt i przybyła do Marsylii, aby wreszcie osiąść na stałe w Nicei.

Claude uczy się wówczas gry na pianinie, na skrzypcach i na perkusji. Na początku gra w orkiestrze Aimé Barelli na kubańskich bębnach (congas). Później znajduje miejsce w orkiestrze jazzowej w Monte Carlo, czego zupełnie nie pochwala jego ojciec.

W 1960 r. przeprowadza się do Paryża za radą Brigitte Bardot i Sacha Distel wraz z Janet Woolcoot, która 5 listopada 1960 r. zostaje jego żoną. W 1961 r. umiera ojciec Claude'a, a on sam zaczyna wreszcie śpiewać. Prawdziwy sukces przynosi mu piosenka "Comme d'habitude", która powstała po zerwaniu piosenkarza z France Gall. Piosenka zostaje wkrótce przerobiona na angielski przez Paule'a Ankę, a śpiewana potem przez Franka Sinatrę, Elvisa Presleya i Ninę Simon.

Claude François będzie się z nimi procesował o prawa autorskie i tantiemy. W 1968 r. Claude François zostaje ojcem, jego pierwszy syn ma także na imię Claude. Isabelle Forest urodzi mu także drugiego syna- Marca w 1969 r., stąd kolejna piosenka "Parce que j'aime mon enfant", zaadaptowana później przez Elvisa Presleya (My Boy).

W 1974 r. powstaje piosenka "Le téléphone pleure", ogromny hit, ponad milion sprzedanych egzemplarzy.

W kolejnym roku, piosenkarz o włos unika śmierci w zamachu bombowym zorganizowanym przez IRA w hotelu Hilton w Londynie.

W wieku 39 lat ginie porażony prądem w paryskim mieszkaniu 11 marca 1978 roku, kiedy w trakcie kąpieli stojąc w napełnionej wodą wannie próbuje dokręcić żarówkę.

Zaśpiewał ponad 350 piosenek po francusku i ok. 60 po angielsku.. Jego najbardziej znanymi piosenkami są "Comme d'habitude", "Alexandrie, Alexandra", "Cette année-là" oraz "Le téléphone pleure".


abcd
e
f
gh
i
jklmnop
q
rst
u
v
w
x
y
z
Alizée (właściwie Alizée Jacotey)Carla BruniPatrick BruelJacques BrelBénabar (Bruno Nicolini)CorneilleCAMILLE (Camille Dalmais)Céline DionDalidaJoe DassinVincent DelermJoe DassinMylène FarmerFatal BazookaClaude FrançoisSerge GainsbourgGrand Corps Malade (Fabien Marsaud)Artur HJeniferCamélia JordanaJean Michel JarreKarimouche (Carima Amarouche)KAOLINEmily LoizeauChristophe MaéMireille MathieuM (Mathieu Chedid)Yannick NoahPascal ObispoNatasha St PierVanessa ParadisRoseRaphaël (Raphaël Haroche)Mc SolaarSexion d'AssautTRYOZAZ (Isabelle Geffroy)